Πλέον στους οικονομικούς κύκλους θεωρείτε όλο και πιο πιθανή η επιμήκυνση του χρέους ως πιθανή λύση της δημοσιονομικής κρίσης. Με απλά λόγια αυτό σημαίνει ότι οι πιστωτές δεν θα χάσουν τα χρήματα τους, απλώς θα τα πάρουν σε μεγαλύτερο εύρος χρόνου. Από την άλλη διαβάζω στον τύπο για το περιβοήτο "σπίτι του ΔΝΤ". Μια μεσοαστική μεζονέτα με θέα την Ακρόπολη υποτίθεται (εγώ κάτι κεραίες και μπουγάδες βλέπω στις φωτογραφίες) για την οποία κάποιο κοροϊδο (ποιό άραγε;) θα πληρώνει ενοίκιο 9.100 ευρώ (το μήνα όχι το χρόνο)! Δεν ξέρω αν το να έχεις γείτονα τον Άκη δικαιολογεί τέτοιο premium στην τιμή του ενοικίου, αλλά όμως εγώ στη θέση τους θα απαιτούσα ελικοδρόμιο στην ταράτσα, διότι η διεύθυνση δεν κρατήθηκε μυστική και δεν είναι δα και οι πιο δημοφιλείς άνθρωποι στη χώρα...
Το ανησυχητικό όμως είναι άλλο. Διαβάζω στο άρθρο ότι το μισθωτήριο έχει διάρκεια τρία χρόνια με δυνατότητα επέκτασης άλλα δύο!!!
Το πιάσατε το υποννοούμενο έτσι;
Επιμήκυνση όχι μόνο του χρέους λοιπόν, αλλά και του...πέους.
Μαύρο και μακρύ σαν καλιακούδα...αγαπητοί μου, διότι αυτή η εξέλιξη μάλλον είναι καλή για το χρηματοπιστωτικό σύστημα (δεν θα γράψουν οι τράπεζες κεφαλαιακές ζημιές από τα ομόλογα -να θυμήσω ότι η Εθνική έχει καμιά 20 δις από δαύτα), όχι όμως για εμάς του υπόλοιπους αφού νομοτελειακά κάποιος θα πρέπει να πληρώσει τη νύφη.
Τα καλά νέα είναι λοιπόν ότι δεν κινδυνεύουν οι καταθέσεις μας, τα κακά νέα είναι ότι σε λίγο δεν θα έχουμε καταθέσεις (οπότε δεν θα μας νοιάζει αν κινδυνεύουν).
Ερώτηση για τσακάλια: Ποιος είναι ο μοναδικός Έλληνας που χαίρεται από αυτή την εξέλιξη;
Δευτέρα 18 Οκτωβρίου 2010
Σάββατο 16 Οκτωβρίου 2010
Διαφορετικοί σκοποί, ίδια μέσα. Είναι εφικτό;
Θεωρητικά και ιδεατά ο στόχος του κράτους είναι η βελτιώση της κοινωνικής ευημερίας. Υπάρχουν φυσικά πολλοί που πιστεύουν ότι το κράτος υπάρχει για να εξυπηρετεί το ίδιο το κράτος και όχι το κοινωνικό σύνολο. Αλλά ας υποθέσουμε για χάρη της συζήτησης ότι ισχύει το πρώτο. Από την άλλη ένας οργανισμός όπως το Δ.Ν.Τ δεν είναι δυνατόν να έχει ως προτεραιότητα την κοινωνική ευημερία της χώρας. Από κι ως που; Στόχος του είναι η προστασία των πιστωτών. Και εδώ πάλι μπορεί να υπάρξουν διχογνωμίες, αλλά πάλι ας υποθέσουμε ότι έτσι είναι.
Διαφορετικοί στόχοι λοιπόν συνεπάγεται και διαφορετικές στρατηγικές για την επίτευξη τους. Υπάρχει όμως η πιθανότητα να συμπίπτουν δύο στρατηγικές. Δηλαδή, να ικανοποιούν ταυτόχρονα και τις δύο διαφορετικές επιδιώξεις των οργανισμών;
Ανέκαθεν είχα μια συμπάθεια στα διαγράμματα του Venn. Και αυτό διότι σου δίνουν τη δυνατότητα να απεικονίσεις με λιτό και ξεκάθαρο τρόπο πιθανές λογικές σχέσεις ανάμεσα σε σύνολα πραγμάτων. Για να δούμε ένα τέτοιο απλό διάγραμμα:
Το σύνολο Α περιέχει μέτρα που στοχεύουν στην προστασία των πιστωτών. Το δε σύνολο Β μέτρα που μπορούν να επιφέρουν κοινωνική ευημερία. Το πράσινο τμήμα είναι η λεγόμενη τόμη των δύο συνόλων: Α∩Β, όπως αλλιως συμβολίζεται η τομή στην αλγεβρική γλώσσα.
Δυο πιθανότητες υπάρχουν, είτε η τομή ισούται με το κενό (δηλαδή τα δύο σύνολα (Α και Β) δεν επικαλύπτονται) είτε επικαλύπτονται (δηλαδή η τομή περιέχει "κάτι"). Αν επικαλύπτονται σημαίνει ότι υπάρχουν οικονομικές πολιτικές που ταυτόχρονα είναι συμβατές και με τους δύο σκοπούς. Μια λογική κυβέρνηση θα επιδίωκε να εφαρμόσει και να επεκτείνει το πράσινο εμβαδό, ενώ αντίθετα θα πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση σε οποιοδήποτε μέτρο ανήκει στο σύνολο Α αλλά όχι στο Β (στη γλώσσα της άλγεβρας ένα τέτοιο μέτρο μεταφράζεται ως Α∩Β').
Επειδή βλέπω το Δ.Ν.Τ να παραμένει στη χώρα και επειδή δεν βλέπω και κανένα να βγαίνει στους δρόμους και να απαιτεί την εκπαραθύρωση του ταμείου (και εμένα αυτό μου λέει πολλά σε μια δημοκρατία), θα πρότεινα η κυβέρνηση να φερθεί πραγματιστικά, ήτοι να εξετάσει σε τι πρέπει να συναινέσει και τι να παρεμποδίσει.
Θα ακούσω με ενδιαφέρον την ειλικρινή σας γνώμη πάνω στο ζήτημα. Δίχως λεονταρισμούς του τύπου να ρίξουμε σφαλιάρες στον Τόμσεν. Τα είπαμε, από τσάμπα μάγκες χορτάσαμε. Πρακτικά, τι μας συμφέρει να πράξουμε.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το πράσινο υποσύνολο δεν είναι το κενό. Για παράδειγμα:
Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων Є Α∩Β
Αύξηση της φορολογίας Є Α'∩Β
Κυνήγι της φοροδιαφυγής Є Α∩Β
Ξεφόρτωμα οργανισμών τύπου Αγρογής Є Α∩Β
Περικοπές σε χαμηλοσυνταξιούχους Є Α∩Β'
και ούτω καθεξής...
Διαφορετικοί στόχοι λοιπόν συνεπάγεται και διαφορετικές στρατηγικές για την επίτευξη τους. Υπάρχει όμως η πιθανότητα να συμπίπτουν δύο στρατηγικές. Δηλαδή, να ικανοποιούν ταυτόχρονα και τις δύο διαφορετικές επιδιώξεις των οργανισμών;
Ανέκαθεν είχα μια συμπάθεια στα διαγράμματα του Venn. Και αυτό διότι σου δίνουν τη δυνατότητα να απεικονίσεις με λιτό και ξεκάθαρο τρόπο πιθανές λογικές σχέσεις ανάμεσα σε σύνολα πραγμάτων. Για να δούμε ένα τέτοιο απλό διάγραμμα:
Το σύνολο Α περιέχει μέτρα που στοχεύουν στην προστασία των πιστωτών. Το δε σύνολο Β μέτρα που μπορούν να επιφέρουν κοινωνική ευημερία. Το πράσινο τμήμα είναι η λεγόμενη τόμη των δύο συνόλων: Α∩Β, όπως αλλιως συμβολίζεται η τομή στην αλγεβρική γλώσσα.
Δυο πιθανότητες υπάρχουν, είτε η τομή ισούται με το κενό (δηλαδή τα δύο σύνολα (Α και Β) δεν επικαλύπτονται) είτε επικαλύπτονται (δηλαδή η τομή περιέχει "κάτι"). Αν επικαλύπτονται σημαίνει ότι υπάρχουν οικονομικές πολιτικές που ταυτόχρονα είναι συμβατές και με τους δύο σκοπούς. Μια λογική κυβέρνηση θα επιδίωκε να εφαρμόσει και να επεκτείνει το πράσινο εμβαδό, ενώ αντίθετα θα πρόβαλλε σθεναρή αντίσταση σε οποιοδήποτε μέτρο ανήκει στο σύνολο Α αλλά όχι στο Β (στη γλώσσα της άλγεβρας ένα τέτοιο μέτρο μεταφράζεται ως Α∩Β').
Επειδή βλέπω το Δ.Ν.Τ να παραμένει στη χώρα και επειδή δεν βλέπω και κανένα να βγαίνει στους δρόμους και να απαιτεί την εκπαραθύρωση του ταμείου (και εμένα αυτό μου λέει πολλά σε μια δημοκρατία), θα πρότεινα η κυβέρνηση να φερθεί πραγματιστικά, ήτοι να εξετάσει σε τι πρέπει να συναινέσει και τι να παρεμποδίσει.
Θα ακούσω με ενδιαφέρον την ειλικρινή σας γνώμη πάνω στο ζήτημα. Δίχως λεονταρισμούς του τύπου να ρίξουμε σφαλιάρες στον Τόμσεν. Τα είπαμε, από τσάμπα μάγκες χορτάσαμε. Πρακτικά, τι μας συμφέρει να πράξουμε.
Η προσωπική μου άποψη είναι ότι το πράσινο υποσύνολο δεν είναι το κενό. Για παράδειγμα:
Άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων Є Α∩Β
Αύξηση της φορολογίας Є Α'∩Β
Κυνήγι της φοροδιαφυγής Є Α∩Β
Ξεφόρτωμα οργανισμών τύπου Αγρογής Є Α∩Β
Περικοπές σε χαμηλοσυνταξιούχους Є Α∩Β'
και ούτω καθεξής...
Κυριακή 3 Οκτωβρίου 2010
Λεονταρισμοί.
Στα καφενεία, στα blogs, στα fora είμαστε όλοι μάγκες. Τώρα πως γίνεται μια χώρα η οποία απαρτίζεται από μάγκες να την κυβερνούν δάγκες..εσείς να μου πείτε. Διότι, αν μη τι άλλο είναι λογικό: οι μάγκες να ψηφίζουν μάγκες. Πως το είχε πει ο Ταμερλάνος; "Κάθε λαός έχει τους ηγέτες που του αξίζουν".
Διαβάζω λοιπόν τον ένα να γράφει: να αρχίσουμε στις σφαλιάρες τον Τόμσεν (μάλιστα μπορούμε να επιστρατεύσουμε την Αθήνη για αυτό το εγχείρημα που έχει και πρότερη εμπειρία), άλλος λέει να το γυρίσουμε σε δραχμούλες να μην έχουμε κανένα βρωμιάρη ανάγκη, ένας τρίτος πιο ψαγμένος λέει το Αιγαίο είναι τίγκα στο πετρέλαιο, να το εξορύξουμε και λύσαμε όλα μας τα προβλήματα (βρε καψερέ, εδώ αιολικά πάρκα πήγανε να φτιάξουν στα νησιά και έγινε το έλα να δεις και εσύ μου λες να φτιάξεις πετρελαιοπηγές και πετρελαιοφόρα να περνάνε ανοιχτά της Ψαρούς;). Άλλοι τα έχουν πάρει με τις τράπεζες, δεν έπρεπε λέει να τους "χαρίσουν" λεφτά. Να πάνε να απαυτωθούν οι βρωμοτραπεζίτες. Βρε μαζί σου, αλλά αν κινδύνευαν οι καταθέσεις σου, θα ήσουν ο πρώτος που θα κλαιγόταν. Λέω ψέμματα;
Η όλη υπόθεση μου θυμίζει την περίοδο των Ιμίων που όλοι ωρυόντουσαν για τη δειλία εκείνου του Σημιτάκου που ξεφτίλισε τη χώρα. Μωρε δίκιο είχαν, αλλά όταν έρχεται η ώρα να πάνε στρατό, λυτούς και δεμένους επιστρατεύουν όχι για να μην πάνε παραμεθώριο, αλλά ούτε καν να κρατήσουν το όπλο (είναι αλλεργικοί στο μπαρούτι). Έχεις τ'αρχίδια να πας να σκοτωθείς σε ένα πόλεμο; Αν ναι, έχει καλώς. Αν όχι, πες ευχαριστώ στο Σημιτάκο που σε γλίτωσε και άφησε στην άκρη τους τσαμπουκάδες. Απλά πράγματα.
Καλή λοιπόν η μαγκιά, αλλά ο αληθινός μάγκας είναι αυτός που στηρίζει τα λεγόμενα του με πράξεις και είναι έτοιμος να υποστεί το οποιοδήποτε κόστος και την οποιαδήποτε θυσία προκείμενου να αποδείξει έμπρακτα ότι είναι μάγκας και όχι δάγκας. Σαν τον James Dean στο "Επαναστάτης δίχως αιτία" που πήγε να γκρεμοτσακιστεί με τη σεβρολέτα για να μην τον πουν "chicken".
Αν θέλουμε, διώχνουμε το ΔΝΤ αύριο το πρωί. Είναι τόσο απλό. Μαζευόμαστε 500.000-800.00 άτομα έξω από τη βουλή και απαιτούμε δημοψήφισμα. Οργανώνεται δε και μια Γενική Απεργία αλά Μαχάτμα Γκάντι όπου δεν θα κινείται ούτε σκύλος από άκρη σε άκρη της χώρας και τελείωσε η υπόθεση. Καμία κυβέρνηση δεν αντέχει στην λαϊκή βούληση, αρκεί όμως να είναι γνήσια, πηγαία βούληση όχι γιαλαντζί. Στο δε δημοψήφισμα στέλνουμε στο διαόλο το ΔΝΤ και τους καλοξυρισμένους τεχνοκράτες του και... τέλος καλό όλα καλά. Αλλά θέλουμε;
Δεν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά.
Διότι πέρα από τους καφενειακούς λεονταρισμούς, όλοι τρέμουν ένα τέτοιο σενάριο, φοβούνται την επόμενη μέρα. Στο καφενείο λες ότι θέλεις, δίχως κόστος. Μπροστά στη κάλπη ενός δημοψηφίσματος θα σκεφθείς πιο πραγματιστικά. Ω, το αγέλαστο κρανίο της ανάγκης! "Έχω και κάτι καταθέσεις..τι θα γίνει αν..?" ή "Εντάξει, μας πετσόκοψαν τους μισθούς αλλά τουλάχιστον πληρωνόμαστε. Τι θα γίνει αν μας διαολοστείλουν επειδή δεν θα μπορούν να μας πληρώσουν ή αν μας πληρώνουν με εκατοσταχίλιαρα (δραχμές..);".
Διαβάζω λοιπόν τον ένα να γράφει: να αρχίσουμε στις σφαλιάρες τον Τόμσεν (μάλιστα μπορούμε να επιστρατεύσουμε την Αθήνη για αυτό το εγχείρημα που έχει και πρότερη εμπειρία), άλλος λέει να το γυρίσουμε σε δραχμούλες να μην έχουμε κανένα βρωμιάρη ανάγκη, ένας τρίτος πιο ψαγμένος λέει το Αιγαίο είναι τίγκα στο πετρέλαιο, να το εξορύξουμε και λύσαμε όλα μας τα προβλήματα (βρε καψερέ, εδώ αιολικά πάρκα πήγανε να φτιάξουν στα νησιά και έγινε το έλα να δεις και εσύ μου λες να φτιάξεις πετρελαιοπηγές και πετρελαιοφόρα να περνάνε ανοιχτά της Ψαρούς;). Άλλοι τα έχουν πάρει με τις τράπεζες, δεν έπρεπε λέει να τους "χαρίσουν" λεφτά. Να πάνε να απαυτωθούν οι βρωμοτραπεζίτες. Βρε μαζί σου, αλλά αν κινδύνευαν οι καταθέσεις σου, θα ήσουν ο πρώτος που θα κλαιγόταν. Λέω ψέμματα;
Η όλη υπόθεση μου θυμίζει την περίοδο των Ιμίων που όλοι ωρυόντουσαν για τη δειλία εκείνου του Σημιτάκου που ξεφτίλισε τη χώρα. Μωρε δίκιο είχαν, αλλά όταν έρχεται η ώρα να πάνε στρατό, λυτούς και δεμένους επιστρατεύουν όχι για να μην πάνε παραμεθώριο, αλλά ούτε καν να κρατήσουν το όπλο (είναι αλλεργικοί στο μπαρούτι). Έχεις τ'αρχίδια να πας να σκοτωθείς σε ένα πόλεμο; Αν ναι, έχει καλώς. Αν όχι, πες ευχαριστώ στο Σημιτάκο που σε γλίτωσε και άφησε στην άκρη τους τσαμπουκάδες. Απλά πράγματα.
Καλή λοιπόν η μαγκιά, αλλά ο αληθινός μάγκας είναι αυτός που στηρίζει τα λεγόμενα του με πράξεις και είναι έτοιμος να υποστεί το οποιοδήποτε κόστος και την οποιαδήποτε θυσία προκείμενου να αποδείξει έμπρακτα ότι είναι μάγκας και όχι δάγκας. Σαν τον James Dean στο "Επαναστάτης δίχως αιτία" που πήγε να γκρεμοτσακιστεί με τη σεβρολέτα για να μην τον πουν "chicken".
Αν θέλουμε, διώχνουμε το ΔΝΤ αύριο το πρωί. Είναι τόσο απλό. Μαζευόμαστε 500.000-800.00 άτομα έξω από τη βουλή και απαιτούμε δημοψήφισμα. Οργανώνεται δε και μια Γενική Απεργία αλά Μαχάτμα Γκάντι όπου δεν θα κινείται ούτε σκύλος από άκρη σε άκρη της χώρας και τελείωσε η υπόθεση. Καμία κυβέρνηση δεν αντέχει στην λαϊκή βούληση, αρκεί όμως να είναι γνήσια, πηγαία βούληση όχι γιαλαντζί. Στο δε δημοψήφισμα στέλνουμε στο διαόλο το ΔΝΤ και τους καλοξυρισμένους τεχνοκράτες του και... τέλος καλό όλα καλά. Αλλά θέλουμε;
Δεν θα έβαζα το χέρι μου στη φωτιά.
Διότι πέρα από τους καφενειακούς λεονταρισμούς, όλοι τρέμουν ένα τέτοιο σενάριο, φοβούνται την επόμενη μέρα. Στο καφενείο λες ότι θέλεις, δίχως κόστος. Μπροστά στη κάλπη ενός δημοψηφίσματος θα σκεφθείς πιο πραγματιστικά. Ω, το αγέλαστο κρανίο της ανάγκης! "Έχω και κάτι καταθέσεις..τι θα γίνει αν..?" ή "Εντάξει, μας πετσόκοψαν τους μισθούς αλλά τουλάχιστον πληρωνόμαστε. Τι θα γίνει αν μας διαολοστείλουν επειδή δεν θα μπορούν να μας πληρώσουν ή αν μας πληρώνουν με εκατοσταχίλιαρα (δραχμές..);".
Δευτέρα 27 Σεπτεμβρίου 2010
Ποτέ τους δε μας χώνεψαν...
Από το βιβλίο του Μ.Mazower "Η Αυτοκρατορία του Χίτλερ" με αντικείμενο τη ναζιστική κατοχή:
"Αξίζει στ'αλήθεια να κρατιούνται ζωντανοί με τρόφιμα των δυνάμεων του άξονα οι κάτοικοι των ελληνικών πόλεων, που αυτή τη στιγμή φαίνεται πως αποτελούνται από μεταπράτες, μαυραγορίτες, κλεπταποδόχους, κλέφτες και κοπανατζήδες;" ρωτούσε μια γερμανόφωνη εφημερίδα. "Να δούμε ως πότε θα μπορούν οι σκληρά αγωνιζόμενες δυνάμεις του άξονα να συνεχίσουν να θρέφουν ένα πληθυσμό εκατομμμυρίων αργόσχολων!"*
* V.Hionidou, Famine and Death in Occupied Greece, 1941-1944, (Cambridge 2006). Etmektsoglou, "Changes in the Civilian Economy", 199, 214.
"Αξίζει στ'αλήθεια να κρατιούνται ζωντανοί με τρόφιμα των δυνάμεων του άξονα οι κάτοικοι των ελληνικών πόλεων, που αυτή τη στιγμή φαίνεται πως αποτελούνται από μεταπράτες, μαυραγορίτες, κλεπταποδόχους, κλέφτες και κοπανατζήδες;" ρωτούσε μια γερμανόφωνη εφημερίδα. "Να δούμε ως πότε θα μπορούν οι σκληρά αγωνιζόμενες δυνάμεις του άξονα να συνεχίσουν να θρέφουν ένα πληθυσμό εκατομμμυρίων αργόσχολων!"*
* V.Hionidou, Famine and Death in Occupied Greece, 1941-1944, (Cambridge 2006). Etmektsoglou, "Changes in the Civilian Economy", 199, 214.
Σάββατο 25 Σεπτεμβρίου 2010
Mα τι έχει πάθει αυτός;
Δεν ξέρω τι έχει πάθει ο χοντρός. Ίσως του έριξαν ορό της αλήθειας στη μπριζόλα. Όμως οι δηλώσεις του είναι ασυνήθιστα ειλικρινής. Θα σκεφθεί ο πονηρός... "δεν μπορεί, μάλλον εξυπηρετεί συγκεκριμένες σκοπιμότητες". Όχι, δεν το πιστεύω. Απλώς, αυτή η κοιλιά με πόδια λέει ότι του κατέβει στο μυαλό και ακριβώς επειδή είναι παχύδερμο (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν τον νοιάζει που την επόμενη μέρα θα τον βρίζει όλος ο κόσμος (το 'χει συνηθίσει).
Σχολιάζω λοιπόν τις δηλώσεις του, ιεραρχώντας από την λιγότερο στην περισσότερο αληθινή.
Βόμβα Νο.1: "Μαζί τα φάγαμε, αφού σας διορίζαμε".
Καταρχήν, η χρήση του πρώτου πληθυντικού δείχνει συνενοχή. Λογικά θα έπρεπε να ντρεπόταν για αυτό. Αλλά στα αρχίδια του, είπαμε είναι παχύδερμο. Κατά δεύτερον, η πρόταση παρόλο που δεν είναι ολότελα αληθής, περιέχει σπέρματα αλήθειας. Διότι τρεις είναι οι πηγές της δημοσιονομικής κατάντιας της χώρας:
α) Κρατικοδιαίτοι επιχειρηματίες (έλληνες και ξένοι) που τόσα χρόνια άρμεγαν το ελληνικό δημόσιο.
β) Διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι.
γ) Αθροές και δίχως λογική προσλήψεις.
Γράφτηκε ότι δεν είναι δυνατόν να ρίχνουμε ευθύνες στον απλό κόσμο. Τι φταίει ο λαός και τα τοιαύτα. Λάθος μεγάλο. Μην χαϊδεύετε τον λαό. Πολιτικοί της καρπαζιάς, δίχως λαό της καρπαζιάς δεν γίνεται. Ο μέσος κομματικός ψηφοφόρος έχει ευθύνη. Αφού τοσα χρόνια τους στήριζε και επωφελήθηκε από αυτούς. Άλλωστε, αν δεν έχει ευθύνη τότε δεν έχει νοήμα η δημοκρατία. Ποιος ο λόγος να ψηφίζουμε αν δεν φέρουμε καμία ευθύνη για το αντίκτυπο της ψήφου μας;
Βόμβα Νο.2: Τα 2/3 των δημοσιών υπαλλήλων είναι άχρηστοι.
Και γιατί τους διόριζες ρε μακάκα τότε; Που κουτσοί, στραβοί ...όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα (στο δημόσιο δηλαδή). Πως είναι δυνατόν να λειτουργήσει το κράτος αποτελεσματικά; Παρόλαυτα και ξεχνώντας ποιος εκστόμισε τη δήλωση αυτή...πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι απόλυτα αληθής. Μάλιστα, θα έλεγα ότι για δημόσιους υπάλληλους άνω των 40 ετών, το ποσοστό είναι ακόμα μεγαλύτερο. Λυπάμαι μοναχά το υπόλοιπο 1/3, που όχι μόνο έχει να υποστεί τα σκληρά μέτρα επί δικαίων και αδίκων της τροίκας, αλλά πρέπει να συνεργάζεται καθημερινά με όλους αυτούς τους κομματικούς κοπρίτες.
Βόμβα Νο.3. Η δήλωση του Σαμαρά ότι είναι δυνατόν να μηδενιστεί το έλλειμμα μέσα σε ένα χρόνο δίχως κοινωνικά επώδυνα μέτρα είναι η αρλούμπα της δεκαετίας.
Όχι μόνο της δεκαετίας, του εικοστού αιώνα θα έλεγα. Ανταγωνίζεται δε σε βλακεία και λαϊκισμό το απίστευτο "Λεφτά υπάρχουν" του ΓΑΠ, τις 100.000 νέες προσλήψεις στο δημόσιο του Τσίπρα και τον ελάχιστο μισθό των 1300 ευρώ της Παπαρήγα. Μα πότε επιτέλους θα αποφασίσουν οι πολιτικοί της καρπαζιάς και της φάπας να σέβονται τη νοημοσύνη των πολιτών; Μήπως είναι καιρός να τους αρχίσουμε στις ντομάτες και τα γιαούρτια;
Σχολιάζω λοιπόν τις δηλώσεις του, ιεραρχώντας από την λιγότερο στην περισσότερο αληθινή.
Βόμβα Νο.1: "Μαζί τα φάγαμε, αφού σας διορίζαμε".
Καταρχήν, η χρήση του πρώτου πληθυντικού δείχνει συνενοχή. Λογικά θα έπρεπε να ντρεπόταν για αυτό. Αλλά στα αρχίδια του, είπαμε είναι παχύδερμο. Κατά δεύτερον, η πρόταση παρόλο που δεν είναι ολότελα αληθής, περιέχει σπέρματα αλήθειας. Διότι τρεις είναι οι πηγές της δημοσιονομικής κατάντιας της χώρας:
α) Κρατικοδιαίτοι επιχειρηματίες (έλληνες και ξένοι) που τόσα χρόνια άρμεγαν το ελληνικό δημόσιο.
β) Διεφθαρμένοι δημόσιοι υπάλληλοι.
γ) Αθροές και δίχως λογική προσλήψεις.
Γράφτηκε ότι δεν είναι δυνατόν να ρίχνουμε ευθύνες στον απλό κόσμο. Τι φταίει ο λαός και τα τοιαύτα. Λάθος μεγάλο. Μην χαϊδεύετε τον λαό. Πολιτικοί της καρπαζιάς, δίχως λαό της καρπαζιάς δεν γίνεται. Ο μέσος κομματικός ψηφοφόρος έχει ευθύνη. Αφού τοσα χρόνια τους στήριζε και επωφελήθηκε από αυτούς. Άλλωστε, αν δεν έχει ευθύνη τότε δεν έχει νοήμα η δημοκρατία. Ποιος ο λόγος να ψηφίζουμε αν δεν φέρουμε καμία ευθύνη για το αντίκτυπο της ψήφου μας;
Βόμβα Νο.2: Τα 2/3 των δημοσιών υπαλλήλων είναι άχρηστοι.
Και γιατί τους διόριζες ρε μακάκα τότε; Που κουτσοί, στραβοί ...όλοι στον Άγιο Παντελεήμονα (στο δημόσιο δηλαδή). Πως είναι δυνατόν να λειτουργήσει το κράτος αποτελεσματικά; Παρόλαυτα και ξεχνώντας ποιος εκστόμισε τη δήλωση αυτή...πρέπει να ομολογήσουμε ότι είναι απόλυτα αληθής. Μάλιστα, θα έλεγα ότι για δημόσιους υπάλληλους άνω των 40 ετών, το ποσοστό είναι ακόμα μεγαλύτερο. Λυπάμαι μοναχά το υπόλοιπο 1/3, που όχι μόνο έχει να υποστεί τα σκληρά μέτρα επί δικαίων και αδίκων της τροίκας, αλλά πρέπει να συνεργάζεται καθημερινά με όλους αυτούς τους κομματικούς κοπρίτες.
Βόμβα Νο.3. Η δήλωση του Σαμαρά ότι είναι δυνατόν να μηδενιστεί το έλλειμμα μέσα σε ένα χρόνο δίχως κοινωνικά επώδυνα μέτρα είναι η αρλούμπα της δεκαετίας.
Όχι μόνο της δεκαετίας, του εικοστού αιώνα θα έλεγα. Ανταγωνίζεται δε σε βλακεία και λαϊκισμό το απίστευτο "Λεφτά υπάρχουν" του ΓΑΠ, τις 100.000 νέες προσλήψεις στο δημόσιο του Τσίπρα και τον ελάχιστο μισθό των 1300 ευρώ της Παπαρήγα. Μα πότε επιτέλους θα αποφασίσουν οι πολιτικοί της καρπαζιάς και της φάπας να σέβονται τη νοημοσύνη των πολιτών; Μήπως είναι καιρός να τους αρχίσουμε στις ντομάτες και τα γιαούρτια;
Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010
Πανελλαδικές Εξετάσεις. Τίτλοι Τέλους.
Θύμαμαι στην τρίτη λυκείου είχαμε ένα φιλόλογο που του έλαχε ο κλήρος να διδάξει ένα ξεχασμένο μάθημα φιλοσοφίας. Σιγά τώρα μην καθόταν ο κοπρίτης να μελετήσει Ηράκλειτο, Αναξαγόρα, Αριστοτέλη, Πλάτωνα, Καντ, Λοκ, Νίτσε προκειμένου να τα διδάξει. Τι έκανε λοιπόν; Στρογγυλοκαθόταν στην έδρα και απήγγειλε το σχολικό βιβλίο. Ανά τακτά διαστήματα, μας ζήταγε να υπογραμμίσουμε το τάδε ή το δείνα σημείο, τάχατες να δείξει ότι κάτι έκανε. Ακόμα χειρότερα, είχε το θράσος να μας ζητάει να κάνουμε ησυχία! Για ποιο λόγο; Για να ακούσουμε ένα βαριεστημένο να μας απαγγέλει ασυναρτησίες;
Η αλήθεια είναι ότι για την κατάντια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δύο αιτίες μπορούν να διαγνωστούν. Η πρώτη είναι η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία των καθηγητών. Κανείς δεν έχει το κίνητρο να κάνει το κάτι παραπάνω, ενώ μια υπαρκτή και καθόλα αξιοσέβαστη μειοψηφία φιλότιμων ανθρώπων, δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Ο δεύτερος λόγος όμως είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις.
Το τεράστιο ενδιαφέρον γονιών και μαθητών για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι γνωστό και έχει ως συνέπεια την υποβάθμιση του λυκείου σαν αυθύπαρκτη εκπαιδευτική βαθμίδα, αφού κανείς δεν δίνει δεκάρα για το τι συμβαίνει στα σχολεία. Αν οι μαθητές μπορούσαν να συμμετάσχουν στις πανελλήνιες εξετάσεις, δίχως το απολυτήριο σίγουρα θα το έκαναν. Παράλληλα, οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι και η αιτία της άνθισης της παραπαιδείας. Οι γονείς στην προσπάθεια τους να αυξήσουν τις πιθανότητες επιτυχίας του παιδιού τους είναι διατεθείμενοι να πληρώσουν ένα σωρό χρήματα σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, ενώ παράλληλα οι αίθουσες των σχολείων γεμίζουν από κουρασμένους και αδιάφορους μαθητές, αφού το φροντιστήριο είναι αυτό που υποτίθεται θα σου εξασφαλίσει την επιτυχία. Μια επιτυχία που για να εξασφαλιστεί, συν τοις άλλοις, οι μαθητές μετατρέπονται σε παπαγαλάκια (όχι τα χρηματιστηριακά ...).
Συνοπτικά, συμβαίνουν λίγο ως πολύ τα ακόλουθα:
α) Τα Ελληνικά νοικοκυρία πληρώνουν δύο φορές το ίδιο αγαθό (εκπαίδευση). Πόσο λογικό είναι αυτό; Αν οι ιδιωτικές δαπάνες εκτρέπονταν στη δημόσια εκπαίδευση (και αντίστροφα) δεν θα ήταν καλύτερο το αποτέλεσμα;
β) Οι φτωχότεροι επιβαρύνονται περισσότερο (διότι όλοι εκλαμβάνουν τα φροντιστήρια / ιδιαίτερα σαν ένα είδος πρώτης ανάγκης ή σύμφωνα με την τεχνική γλώσσα των οικονομολόγων: οι ιδιωτικές δαπάνες εκπαίδευσης παρουσιάζουν χαμηλή εισοδηματική ελαστικότητα). Πως μπορούμε ύστερα να μιλάμε για δημόσια δωρέαν παιδεία;
γ) Προάγεται η μηχανική απομνημόνευση. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι απομνημονεύουμε όλοκληρο το βιβλίο της ιστορίας λέξη προς λέξη.
δ) Απαξιώνεται ο χρόνος που περνάει ο μαθητής μέσα στις σχολικές αίθουσες. Το εξηγήσαμε ήδη. Μαθητές και καθηγητές βαριούνται που ζουν.
Κατά τη γνώμη μου, η δυνητική συμβολή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην παιδεία ενός έθνους είναι τεράστια. Στο δημοτικό τα παιδιά μαθαίνουν τις άκρως απαραίτητες γνώσεις, στο πανεπιστήμιο αποκτούν επιστημονική εξειδίκευση. Αντίθετα, το γυμνάσιο και το λύκειο προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσει ένας λαός γενική μόρφωση και παιδεία. Να έρθει σε επαφή με δεκάδες διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα (ιστορία, φιλοσοφία, ανθρωπολογία, γεωγραφία, βιολογία, χημεία, φυσική), να μάθει την αρχαία γλώσσα καθώς και να χειρίζεται σε ανώτερω επίπεδο τη νεοελληνική, να γνωρίσει με τρόπο δημιουργικό τη λογοτεχνία και την ποίηση καθώς και άλλες τέχνες, να επιμορφωθεί για το πολίτευμα και τη δημοκρατία, να μάθει να διαχειρίζεται τα οικονομικά του και να αθληθεί. Δεν είναι κρίμα που όλα αυτά τα τεράστια κοινωνικά οφέλη επιμένουμε να τα πετάμε στα σκουπίδια;
Θεωρώ ότι η απόφαση για την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων είναι προς στη σωστή κατεύθυνση. Φυσικά με φοβίζει με τι θα τις αντικαταστήσουν, όπως και το γεγονός ότι πρέπει να γίνουν πολλές ακόμα μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στην παιδεία για να είμαστε σε θέση να έχουμε πραγματική παιδεία και όχι το σημερινό έκτρωμα.
Η αλήθεια είναι ότι για την κατάντια της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, δύο αιτίες μπορούν να διαγνωστούν. Η πρώτη είναι η δημοσιουπαλληλική νοοτροπία των καθηγητών. Κανείς δεν έχει το κίνητρο να κάνει το κάτι παραπάνω, ενώ μια υπαρκτή και καθόλα αξιοσέβαστη μειοψηφία φιλότιμων ανθρώπων, δεν αλλάζει τη γενική εικόνα. Ο δεύτερος λόγος όμως είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις.
Το τεράστιο ενδιαφέρον γονιών και μαθητών για την εισαγωγή στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι γνωστό και έχει ως συνέπεια την υποβάθμιση του λυκείου σαν αυθύπαρκτη εκπαιδευτική βαθμίδα, αφού κανείς δεν δίνει δεκάρα για το τι συμβαίνει στα σχολεία. Αν οι μαθητές μπορούσαν να συμμετάσχουν στις πανελλήνιες εξετάσεις, δίχως το απολυτήριο σίγουρα θα το έκαναν. Παράλληλα, οι πανελλήνιες εξετάσεις είναι και η αιτία της άνθισης της παραπαιδείας. Οι γονείς στην προσπάθεια τους να αυξήσουν τις πιθανότητες επιτυχίας του παιδιού τους είναι διατεθείμενοι να πληρώσουν ένα σωρό χρήματα σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα, ενώ παράλληλα οι αίθουσες των σχολείων γεμίζουν από κουρασμένους και αδιάφορους μαθητές, αφού το φροντιστήριο είναι αυτό που υποτίθεται θα σου εξασφαλίσει την επιτυχία. Μια επιτυχία που για να εξασφαλιστεί, συν τοις άλλοις, οι μαθητές μετατρέπονται σε παπαγαλάκια (όχι τα χρηματιστηριακά ...).
Συνοπτικά, συμβαίνουν λίγο ως πολύ τα ακόλουθα:
α) Τα Ελληνικά νοικοκυρία πληρώνουν δύο φορές το ίδιο αγαθό (εκπαίδευση). Πόσο λογικό είναι αυτό; Αν οι ιδιωτικές δαπάνες εκτρέπονταν στη δημόσια εκπαίδευση (και αντίστροφα) δεν θα ήταν καλύτερο το αποτέλεσμα;
β) Οι φτωχότεροι επιβαρύνονται περισσότερο (διότι όλοι εκλαμβάνουν τα φροντιστήρια / ιδιαίτερα σαν ένα είδος πρώτης ανάγκης ή σύμφωνα με την τεχνική γλώσσα των οικονομολόγων: οι ιδιωτικές δαπάνες εκπαίδευσης παρουσιάζουν χαμηλή εισοδηματική ελαστικότητα). Πως μπορούμε ύστερα να μιλάμε για δημόσια δωρέαν παιδεία;
γ) Προάγεται η μηχανική απομνημόνευση. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ότι απομνημονεύουμε όλοκληρο το βιβλίο της ιστορίας λέξη προς λέξη.
δ) Απαξιώνεται ο χρόνος που περνάει ο μαθητής μέσα στις σχολικές αίθουσες. Το εξηγήσαμε ήδη. Μαθητές και καθηγητές βαριούνται που ζουν.
Κατά τη γνώμη μου, η δυνητική συμβολή της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης στην παιδεία ενός έθνους είναι τεράστια. Στο δημοτικό τα παιδιά μαθαίνουν τις άκρως απαραίτητες γνώσεις, στο πανεπιστήμιο αποκτούν επιστημονική εξειδίκευση. Αντίθετα, το γυμνάσιο και το λύκειο προσφέρουν μια μοναδική ευκαιρία να αποκτήσει ένας λαός γενική μόρφωση και παιδεία. Να έρθει σε επαφή με δεκάδες διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα (ιστορία, φιλοσοφία, ανθρωπολογία, γεωγραφία, βιολογία, χημεία, φυσική), να μάθει την αρχαία γλώσσα καθώς και να χειρίζεται σε ανώτερω επίπεδο τη νεοελληνική, να γνωρίσει με τρόπο δημιουργικό τη λογοτεχνία και την ποίηση καθώς και άλλες τέχνες, να επιμορφωθεί για το πολίτευμα και τη δημοκρατία, να μάθει να διαχειρίζεται τα οικονομικά του και να αθληθεί. Δεν είναι κρίμα που όλα αυτά τα τεράστια κοινωνικά οφέλη επιμένουμε να τα πετάμε στα σκουπίδια;
Θεωρώ ότι η απόφαση για την κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων είναι προς στη σωστή κατεύθυνση. Φυσικά με φοβίζει με τι θα τις αντικαταστήσουν, όπως και το γεγονός ότι πρέπει να γίνουν πολλές ακόμα μεταρρυθμίσεις και αλλαγές στην παιδεία για να είμαστε σε θέση να έχουμε πραγματική παιδεία και όχι το σημερινό έκτρωμα.
Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010
Ου ξεβρακωθείς.
- Μια μεγάλη κατάπτωσις της ανθρώπινης αξιοπρέπειας αλλά και σοβαρή αμαρτία, που παρατηρείται ιδιαίτερα το καλοκαίρι, είναι ο γυμνισμός.
- Η ντροπή είναι έμφυτη σε όλους τους λαούς της γης. Ακόμα και οι άγριοι που ζουν στη ζούγκλα και στις στέππες σκεπάζουν τη γυμνότητα τους.
- Πέρα όμως απ'αυτά, η άσεμνη εμφάνιση είναι και σοβαρό αμάρτημα αφού γίνεται αφορμή να σκανδαλιστούν και να αμαρτήσουν άνθρωποι.
- Ένας πατέρας της Εκκλησίας προειδοποιεί: "Γνώριζε ότι όσες ψυχές κάψει το άσεμνο ντύσιμο σου, θα τις ζητήσει ο Θεός από τα χέρια σου;"
- "Μια γυναίκα προκλητικά ντυμένη είναι σαν να προσφέρνει στους περαστικούς ένα ποτήρι δηλητήριο. Κι αν ακόμα κανείς δεν το ήπιες, αυτή είναι όμως ένοχη". Ισίδωρος Πηλουσιώτης.
- "Πας ο βλέπων γυναίκα προς το επιθυμήσαι αυτήν ήδη εμοίχευσεν αυτήν εν τη καρδία αυτού", Ματθαίου 5, 28
"All the things I really like to do are either immoral, illegal, or fattening."
Alexander Woollcott
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)